Carol zat tijdens de les verstrooid naar buiten te kijken. Meestal was ze een vrolijk meisje, maar ze moesten eens weten hoe droevig en eenzaam zij zich soms voelde. De Juf vroeg na de les of zij even kon helpen opruimen. Het gebeurde meer dat de Juf dan enkele vragen stelde, maar nu had ze een heus gesprek en zaten ze samen te kletsen aan een bank. Hoe het kwam, weet Carol nog altijd niet, plots begon ze aan de Juf iets te vertellen waar ze al lang over wou praten. Maar tot nu toe had ze nog niemand in vertrouwen kunnen nemen. Ze vertelde de Juf dat grote broer soms van haar niet kon afblijven, als hij haar in bad of in bed stopte, en dat ze dat niet leuk vond, maar grote broer zei dat het hun geheimpje was en ze dit aan niemand mocht vertellen, hij maakte haar soms bang, als ze alleen waren, maar ze durfde hem niet verraden. Ze had altijd gedacht dat er iets niet normaal was, en zij waarschijnlijk de enige was met dit probleem. Een beetje opgelucht kwam ze van de Juf te weten dat dit nog gebeurde met andere kinderen, en dat er een oplossing kon gevonden worden. Zonder het zelf te beseffen had Carol de eerste, maar ook belangrijkste stap gezet. Nadat ze er met de Juf over gepraat had, voelde ze zich beter.

terug naar verhalen