Als jonge moeder van twee kindjes, ga ik ook wel eens met hen naar de kermis. Het zien van hun gelukkige gezichten als ze ervan genieten is prachtig. Maar de herinneringen die dan bij mij naar boven komen vergeet ik liever.Als ik als kind naar de kermis wou, moest ik eerst iets presteren voor mijn vader, zodat ik het verdiende om er naar toe te gaan. Voor wat hoort wat, zei hij altijd. Deze woorden zullen mij de rest van mijn leven blijven achtervolgen.Maar of het nu ging om de kermis of gewoon om te mogen buiten spelen, of om nieuwe kleren of schoolgerief, maakt niet uit, telkens werd ik verplicht in ruil daarvoor hem op de een of andere manier te bevredigen.
 
Vanaf mijn 7 jaar tot mijn 15 jaar ben ik door hem als kind verkracht en misbruikt. Het begon met aanrakingen, maar evolueerde snel. Eerst moest ik hem met mijn handjes helpen, maar nadien dwong hij mij tot orale en vaginale penetratie. Het was niet zelden dat dit meermaals per week gebeurde, en dit gedurende vele lange jaren. Dit geheim moest van hem geheim blijven. In mijn bedje lag ik meestal triestig na te denken over alles, en viel al wenende in slaap. Hij heeft mij gedurende jaren bedreigd, als ik iets zou zeggen, dat hij mijn moeder en mij, iets ging aan doen, de ene keer ging hij ons vermoorden, de andere keer werden bedreigingen op een meer subtiele wijze geuit, zoals dreigende bewegingen met zijn samourai zwaard. Daar zwaaide hij graag mee, en toonde de scherpte ervan met een vel papier, hij genoot kennelijk van de schrik in onze ogen. Een persoon met meer kwaad in zich ken ik niet.
 
Mijn moeder en ik kregen veel slaag, en op sommige momenten vreesden we het ergste als hij weer eens dronken thuis kwam, en ons als een razende mishandelde. Ik kan mij nog zeer levendig herinneren, dat hij mijn moeder zodanig had geschopt en geslagen dat zij voor dood op de grond lag en er bloedsporen waren op de muur. Op dat moment dacht ik dat mijn moeder dood was en sprong als kind tussen beiden. Ik kreeg zodanig zware klappen dat mijn gezichtje opgezwollen was, en ik s'anderendaags met een bril naar school moest. Mijn moeder kwam gelukkig bij bewustzijn, en we zaten samen in ons hoekje uit te huilen, elkaar te troosten, en probeerden ons stilletjes te houden om zeker niets uit te lokken. Een andere keer, had ik de middenposter van de Joepie, er te vroeg uitgehaald, dit mocht slechts na zijn toestemming, en telkens na woensdag. Maar omdat het al woensdagavond was, dacht ik dat het geen probleem zou zijn. Toen hij thuis kwam en dit merkte, kwam hij mij uit mijn bedje halen om mij weer te straffen. Mijn moeder moest tussen beide komen, met alle gevolgen voor haar ook. Ik dacht echt dat hij mij ging dood slaan, de pijn over gans mijn lichaam was onmenselijk. Maar ook mijn moedertje was weeral eens serieus toegetakeld.
Mooie jeugdherinneringen heb ik niet. Nachtmerries, waarin ik verkracht word, heb ik daarentegen al jaren.
 

De verlossing begon, toen alles in de openbaarheid kwam. Mijn therapeutische behandeling nadien, en de zeer grote steun van mijn lieve en geduldige man, hebben er voor gezorgd, dat ik nu een normaal en gelukkig leven kan leiden, op alle gebied. Vroeger kwam ik wel goed overeen met William, maar we waren zelden intiem met elkaar. Mijn lijdensweg is nog niet gedaan, dikwijls nog heb ik slechte momenten, maar het is leefbaar geworden, en ik heb van het leven leren genieten. Mijn inzicht is nu groter dan tevoren, het schuldgevoel is weg, en ik haat mijn eigen lichaam niet meer. Het is wel jammer dat het niet vroeger is uitgekomen. Alles kwam aan het licht in '99, na de ontdekking van een dagboek van één van mijn stiefzusjes. Voordien wist er niemand iets vanaf, ook wij niet van elkaar. In totaal heeft hij meer dan 25 jaar lang zijn misdadige pedofiele praktijken kunnen doen en geheim houden. Grote opluchting volgde na zijn veroordeling. Eindelijk kwam de zon erdoor in mijn leven. Zonder hulp was ik zelf nooit zover geraakt in mijn nieuw leven, en ik kan t'weten want ik kom van heel ver. Nu ik het belang hiervan inzie, hoop ik met mijn verhaal anderen te kunnen helpen. Heb je hulp nodig, twijfel dan niet langer en stel je er voor open, en blijf geloven in liefde, geluk en je toekomst. Please. Geloof , hoop , en liefde is mijn redding geweest.

Bedankt om de tijd te nemen dit te lezen.

Patricia


ps. Het moeten laten weghalen van mijn baarmoeder door de onophoudende problemen hiermee, is eveneens een gevolg van wat vroeger gebeurd is.

© Childcry 2004-2005